Başlangıçlar hep toz pembedir, hayatın gerçek yüzlerini göstermez. Acılar ve mutluluklar hep sonlarda saklıdır. Kazanılandan çok kaybedilenin değeri herzaman geç anlaşılır.

Acıların izleri ise sevinçlerden daha kalıcıdır. Kazanmakla kaybetmek arasındaki ince çizgide sevinç ve hüznün arasındaki mesafeyi de insanların umuda bakışları belirler. Yaşam buna gebedir. Kazanmak ve kaybetmeye dayalı herşeyde bu dengeyi tutturmak en önemli kural. Dengeyi kaybeden kendini de kaybeder. Bu yüzden yürüklerden ve zihinlerden hiç eksik olmaması gereken umutlar ve hayalleri kurarken gerçeklerin ışığında yaşatmak herkes için en iyi çıkış yoludur.

Beşiktaş bu şartlar altında kendini arıyor. Kendini sorguluyor. Başarıyla başarızlık arasındaki o dengeyi nasıl kuracağının hesaplarını yapıyor. Çünkü Beşiktaş çok büyük hayallere sürüklenmisti 1.5 yıl önce.. Büyük umutlarla okyanuslara yelken açılmıştı... Ancak hiç kimse o günlerde okyanuslardaki fırtınalardan bahsetmemişti... 2000 martında bütün gözler 37 yaşındaki Serdar Bilgili’ye çevrilmişti. Kongre üyeleri taraftarlar ne aramıştı da, ne bulmuştu Bilgili’de. Özetle hatırlayalım: Taze kan, gençlik, dinamizm, değişim... Ne demişti Bilgili, ‘Beşiktaş Avrupa’da çeyrek final oynayacak, Beşiktaş Avrupa’nın en büyük 10 kulüpten biri olacak.’ Ne oldu Avrupa kupaları; nerede Avrupa sıralamasındaki 10. luk... Ya da nasıl bir duygu Türkiye Ligi’nde G.Antep’in altında gelen dördüncülük... UEFA’ya bile gidememenin ezici burukluğu....

Nevio Scala ile tutturulamayan mayanın aslında sabırla yoğrulması gerektiğini Bilgili’de biliyordu. Ancak her zaman değişim rüzgarı, her yeni başlangıcın rahatlatıcı cazibesi daha makul gelmişti. Yeni bir başlangıç yeni umutlar ve zaman demekti. Bu yüzden Christoph Daum geldi... Yeni umutlar ekti. Herkes ona inandı... Hem de o hiç bir söz vermeden... Şampiyonluğun adını ağzına almadan... F.Bahçe’nin oturmuşluğundan, G.Saray’ın büyüklüğünden bahsederek... Nasıl bir dünyaydı ki bu umutla umutsuzluğun arasında bir tiyatroya dönüşmüştü. Devamı bir sonraki yazıya ...